Padang Ilalang

Asat….. Garing mlimping….. Lemah-lemah pating blegag, mringis nggegirisi. Nggeguyu tumindake para jalma manungsa kang saya ora lumrah trekahe Jalma manungsa kang jarene kautus ngrumat ndonya sak isine… Jalma manungsa kang linambaran ilmu sundhul langit sap pitu… Kok doyan mangan sedulure… mangan barang sing dudu hak e… colong jupuk kaya diidinake… ngapusi tunggale dhewe… lali weling bapa-biyunge… Jumawa, adigang, adigung, adiguna. Mumpung duwe panguwasa banjur sekarepe dhewe. Apa mung kaya ngono iku sifating manungsa? Ora…ora…ora kaya mangkono Sejatine, manungsa iku duwe jejibahan agung mungguh eling donya iki amung ampiran sedhela kudu dirumat kanthi becik, setiti, ngati-ati. Jagad iki dudu duwekmu, ananging titipane anak putu. Enggal lerena anggone gawe rusaking donya, mumpung isih ana wektu

Atusan kembang rupa oranye kumleyang tumiba sakndhuwuring suket-suket kang lekas garing. Tetesing embun ing pucuk godhong mbako katon seger katon eseme para kadang tani saka kadohan. Ing ndhuwur kana isih ana atusan kembang randhu alas, kang setya ngenteni wektu nunggu jatah tumiba ing lemah kang pinuju garing. Wit randhu alas sandhing buk renteng dadi seksi setya tuhu rendheng-ketiga-rendheng-ketiga kang saya ora mesthi kapan tekane. Nanging, ing esuk iki nalika sunaring baskara madhangi jagad. Randhu alas netepi janji, aweh pratandha ketiga tekan mangsane. Kembang randhu alas terus tumiba pratandha bedhidhing wes tekan titi mangsa